آدمی در هر جمع نخست به تطبیق و همخو شدن با دیگران نیاز دارد.

آدمی در هر جمع نخست به تطبیق و همخو شدن با دیگران نیاز دارد.ازاین رو هر چه جمع بزرگ تر باشد کسل کننده تر است.هرکس فقط وقتی که تنهاست می تواند آن گونه که خود هست باشد.پس هر کس که تنهایی را دوست نمی دارد،دوستدار آزادی هم نیست،زیرا فقط در تنهایی آزادیم.

اجبار،ملازم جدایی ناپذیر هر جمع است.هرجمعی از افراد میخواهد که از فردیت خود صرفنظر کنند و هر چه فردیت انسان باارزش تر باشد،چشم پوشی از آن به خاطر جمع دشوارتر است.
بنابراین،هر کس دقیقا متناسب با ارزش خود ،به تنهایی پناه می برد،آن را تحمل می کندو دوست می دارد.زیرا شخص حقیر در تنهایی،همه ی حقارتش را احساس می کند و روح بزرگ همه ی بزرگی اش را و باری،هرکس آنچه را که هست.به علاوه هرچه آدمی در سلسله مراتب طبیعت در مرتبه ی بالاتر قرار داشته باشد تنهاتر است و تنهایی او اساسی و ناگزیر است.
آرتور شوپنهاور/در باب حکمت زندگی

.........